माणूस फक्त त्याच्या अडचणी मोजायला आवडतो; तो त्याचे सुख मोजत नाही.

“Man only likes to count his troubles; he doesn’t calculate his happiness.” — Fyodor Dostoevsky

दिवस संपतो… आणि आपण आठवतो काय चुकलं, काय नाही मिळालं, कोणत्या गोष्टी त्रास देऊन गेल्या.

जे शांतपणे ठीक होतं… ते लक्षातही राहत नाही.

मग हळूहळू आयुष्य तसं नसतानाही आपल्याला ते जड वाटायला लागतं.

कारण वास्तव जड नसतं… आपण मोजतो ते जड असतं.

आपण दिवस जसा होता तसा आठवत नाही… आपल्याला काय त्रास झाला ते आठवतो.

जे काही चुकले ते मोठ्याने आठवते, जे काही चांगले झाले ते अदृश्य राहते.

आणि हळूहळू, आयुष्य प्रत्यक्षात आहे त्यापेक्षा जास्त जड वाटू लागते.

कारण ते जड आहे असे नाही… तर आपण काय मोजायचे निवडतो यामुळे.